Artikelindex

In memoriam Bob Martens

Ongeveer 35 jaar geleden verongelukte Bobs broer Frank op de nog niet officieel geopende A73-brug over de Maas. Hij werd aangereden door een dronken automobilist zonder verlichting. Het wierp een zware schaduw over het gezin: verdriet en woede. Bob was toen nog een puber.

Bob was geliefd, hij had een groep vrienden om zich heen, hij was markant en figureerde in menige carnavalsbuut. Maar dat is al van enige tijd geleden. Zijn leven nam uiteindelijk een tragische wending. Wie Bob was kunnen we lezen in het gedachtenisprentje:

 

*Boxmeer 15 april 1968                                                                 +Nijmegen 17 oktober 2018

 

                                     Als levensmotto zei je: Altijd lachen altijd leuk

                                     Ik lig constant in een deuk.

 

                                     En dat was ook echt zo!

 

Je deed 100 dingen tegelijk.

En dan ging er wel eens wat mis.

Het was vaak eerst doen en dan denken

En ik zei dan : Wat nou weer?

Maar jij lachte alleen maar en nam het allemaal niet zo serieus.

Bij de wekelijkse bijeenkomst met Sander en Mart gingen de verhalen weer over tafel en Bob lachte zelf het hardst!

BOB…. Het leven met jou was niet saai.

Sommige mensen kunnen een boek schrijven,

Jij had al een hele encyclopedie.

Ik ben blij dat ik je heb mogen leren kennen

Ik ben dankbaar dat ik 23 jaar van je leven heb mogen meemaken.

Ik ben trots op wat je mij hebt gegeven.. onze dochter Loes.

Zij was ook zeker jouw trots!

 

Met het overlijden van Bob viel een derde schaduw over het gezin –het overlijden van de moeder van Bob was de tweede schaduw. We zullen nooit weten hoe het zonder de eerste zware schaduw was gelopen.

We wensen zijn vader Jan, zijn broer Sjaak en Christel met Loes heel veel kracht toe.

 

Naschrift

Met het overlijden van Bob Martens is de Hetsberg definitief anders geworden. Nelly Loeffen-Loeffen, die overigens al geruime tijd niet meer op de Hetsberg woonde, is afgelopen zomer ook overleden. Zij was misschien minder bekend maar heeft bijvoorbeeld wel veel voor de kerk van Linden gedaan. Door haar zwakke gezondheid was zij de laatste periode van haar leven vrij weinig meer in Linden en zij had tot haar grote verdriet ook geen kinderen die haar herinnering levend hielden. Met velen uit Linden waren we bij haar afscheid.

We hebben verzuimd daar toen melding van te maken in dit blad.