De zonde voorbij?
In ons individualisme, in onze eigenwaan (of gevoel voor eigenwaarde) accepteren we niet gemakkelijk dat ons de maat genomen wordt. En als dat gebeurt zijn we snel verontwaardigd op degene die ons terechtwijst. We grijpen naar allerlei argumenten om er onderuit te komen of huren zelfs een advocaat in. Misschien omdat we zelf ‘gevoelig’ zijn, voeden we op met zachte hand. We zijn nogal vergevingsgezind als het onszelf betreft. De vergevingsgezindheid naar anderen lijkt niet evenredig te zijn toegenomen.
De begrippen zonde en zondaar zijn in onbruik geraakt. Dat zou niet zo erg zijn als de zonden uit de samenleving zouden zijn verdwenen en zondebokken niet meer nodig. Alles loopt vanzelf goed en iedereen is te vertrouwen.
Het is te mooi om waar te zijn!
Misschien zou het iets oplossen als mensen zichzelf vaker de maat namen en het geweten regelmatig activeerden. Of hebben we daar toch ook anderen bij nodig?
jvdB