Artikelindex

Tijdens de Herdenkingsdienst op de avond van 4 mei 2017 hield Willem Cranen uit St. Agatha onderstaande overweging. Willem heeft ons de originele tekst op ons verzoek toegestuurd. We plaatsen de bijzondere overweging hier integraal.

Heb lief en doe wat je wilt...     (naar Augustinus; 354 – 430)

‘Geef vrijheid door’, is het jaarthema, met als subtitel: ‘de kracht van het persoonlijke verhaal’.
In relatie tot het grote wereldgebeuren van WO II is mijn persóónlijke persoonlijke verhaal van geen enkele relevantie, hooguit van een grote toevalligheid.
Ik ben namelijk geboren in 1945, enkele maanden na de bevrijding.
De grootste ellende was voorbij...

Bevrijding, vrijheid doorgeven....

Mooie woorden.

Vrijheid doorgeven; maar wat is vrijheid precies? En... hoe kun je dat dan doorgeven? Twee belangrijke vragen die wij ons vandaag opnieuw gaan stellen.
Om te weten wat vrijheid is heb ik een bevolkingsonderzoek gedaan. Ik heb dat begrip ‘volk’ heel persoonlijk ingevuld: ik heb twee dochters, twee schoonzonen, vier kleinkinderen, in leeftijd oplopend van vier tot elf jaar en een schoonmoeder van bijna vierennegentig, die de oorlog van heel dichtbij heeft meegemaakt.
Geen breed onderzoek over VRIJHEID en zeker niet wetenschappelijk, maar wél persoonlijk...

De jongste van vier jaar, heb ik in stelling gebracht met een glaasje aanmaaklimonade en een koekje in het vooruitzicht – ja, je moet af en toe vriendelijk dwingend te werk gaan als je meer over vrijheid te weten wilt komen.
Conclusie uit het gesprekje: vrijheid is té groot voor een kind van vier. Wél kon ze wat vertellen over vriendjes zijn met iemand of over ruzie maken. Over geven of afpakken. Over blij zijn of verdrietig zijn. Over pijn hebben. Over dood zijn of nog leven. Door deze persoonlijke ervaringen kunnen kleine mensen stap voor stap leren wat we als samenleving afkeuren of waarderen.

Waar gingen de gesprekjes met onze oudere kleinkinderen dan over? Jawel: over elk jaar jarig zijn en groter worden. Waarbij ze bedoelen dat ze dan méér zelf kunnen, meer zelf mogen, meer zelf beslissen. Kortom: het gaat om het streven naar maximale vrijheid als ideeal voor jezelf. Onschuldig nog. Nog niet zo in het besef dat de vrijheid die je néémt samenhangt met de vrijheid die je geeft.

Ons oudste kleinkind - dat al protesteert tegen het begrip ‘KLEINKIND’ - is elf jaar en ervaart hoe belangrijk het is dat je niet alléén bent. Dat je ergens bij hoort. Dat je niet buiten de groep valt. Vrijheid hangt dan ook af van hoe anderen jou beïnvloeden en wel of niet respecteren. Zij ondervinden dat aan den lijve. Ze weet ook van de meisjes die gepest zijn. Op Facebook, het ‘Leesboek’ van deze tijd. Gechanteerd met naaktfoto’s, gedwongen om dingen te doen waarvoor ze zich zó schamen dat ze zich van het leven beroven. Deze doden kunnen, ja die moeten we ook willen zien, als een eigentijds signaal van een dreigend verval van onze waarden...

Een van mijn schoonzoons werkt professioneel en traditioneel voor de directe bescherming van onze vrijheid. Hij is beroepsmilitair. In Afghanistan gediend en nu veel op oefening in Europa: in Duitsland, Noorwegen, Denemarken, Finland enzovoort.
Hij merkt daar bij de bevolking de angst voor het verliezen van die ‘bezittingen’, die in de tweede wereldoorlog zijn bevochten: het verliezen van je land, van je thuis, van je vrijheid, van je leven. “Ik probeer, zegt hij, door mijn bescheiden bijdrage, de gewonnen vrijheid te verdedigen en te beschermen.”
Dát om mij duidelijk te maken waarom hij ‘onder de wapenen’ is. VRIJHEID als beschermwaardig bezit...

Mijn schoonmoeder vertelde vooral van de vrijheden die tijdens de oorlog ontnómen waren. Van de angst die door heel het alledaagse leven bij iedere stap voelbaar was. Als je naar buiten wilde gaan, luisterde je eerst of er geluid van naderende vliegtuigen was, vervolgens keek je of er geen verdachte personen, soldaten, onbekenden in de buurt waren... Wanneer er gedreigd werd met gevaar voor een bombardement werd je zo maar uit huis gehaald, tijdelijk geëvacueerd, totdat het gevaar voorbij was. Je vrijheid werd aan banden gelegd.
Tot de bevrijders kwamen. “Ik hield niet zo van dansen, zei ze. Maar ik heb nooit zo veel gedanst als bij die eerste dagen van de bevrijding...” VRIJHEID als feest van vreugde...

Het verhaal van VRIJHEID en onvrijheid is van alle tijden.
Op dít moment zijn er in onze wereld zo’n 40 gewapende conflicten met dagelijks duizenden doden!
Allemaal nog redelijk ver weg. Je hoort hier geen bommen en granaten, je ziet geen explosies, geen straten met ingestorte huizen, geen schreeuwende moeders die hun zonen verloren...

Maar iedere dag berichten de media ons over die bloedige oorlogen. Ze brengen ons de doden in de huiskamer. Tussen de ‘reclame’ en ‘boer zoekt vrouw’ in...bizar...
Nee....Vrijheid is géén eigendom, dat je kunt verzekeren.
Onze vraag: wat kunnen wij, vandáág en morgen doen?
Zijn we machteloos? Zijn de doden die we vandaag herdenken voor niets gevallen?
En ja, ik moet hier eerlijk bekennen dat ik me zó af en toe ook voel: machteloos, moedeloos. Op dat grote wereldtoneel spelen wij, zoals we hier zitten, geen rol van betekenis. Anderen vertegenwoordigen ons en bewaken, verdedigen onze vrijheid. Of zetten deze op het spel. Het is ook zo bizar dat je blijkbaar moet vechten om duidelijk te maken dat vechten niet goed is voor de mens.

Oorlog voeren om vrede te winnen. Aan onze kinderen en kleinkinderen niet uit te leggen.

Een paar weken terug logeerden ruim 200 Syriërs in St. Agatha. Ter herdenking van Frans van der Lugt, hun priester die in Syrië wreed is vermoord.
Ze vertelden verschrikkelijke verhalen over wat zij en hun familie hadden meegemaakt. Dinsdagsmorgens vertrokken ze weer. Te voet, in een lange rij, langs de dijk, richting Nijmegen. Ik stond ze te filmen, tot ze uit het zicht waren.
Toen werd ik op de schouders getikt. Ik schrok en keek om. Een Syrische wandelaar met een rugzak.
Hij keek me vragend aan. "De bus?" vroeg hij in goed verstaanbaar Nederlands. "Waar moet ik hier zijn voor de bus naar het station. Ik moet met de trein naar Nijmegen". Hij keek op zijn horloge...
Ja, in St. Agatha is een bus een zeldzaam fenomeen.
Ik breng je wel, zei ik, nog even denkend aan mijn eigen agenda met dringende zaken.
Hij stapte blij verrast in de auto. Onderweg sprak hij over zijn familieleden, die vast zaten in Syrië. Door bombardementen en storingen was er de laatste week ook geen telefonisch contact meer mogelijk. Alles was onzeker. Ook of ze nog leefden.
Ik heb hem begeleid naar de trein en afscheid genomen. De trein nagekeken...
Voor even was ik alle eigen beslommeringen vergeten.

Geef vrijheid door... Het kán en het moet!!!

En er zijn vele wegen om dat doen.
Ieder van ons is vrij om zijn eigen persoonlijke weg daarbij te kiezen.
Net zoals St. Augustinus dat deed.
Augustinus, een kerkvader uit de vierde eeuw, sprak al over het wezen van de vrijheid. Voor hem is vrijheid: doen wat je wilt doen, maar dan geworteld en geborgen in de liefde. Iedere dag opnieuw kun je een voorbeeld zijn...

Hij zei letterlijk: “heb lief en doe wat je wilt”.
...gewoon dichtbij onszelf beginnen, vandaag nog... en álle dagen hierna.

Willem Cranen
Cuijk St. Martinuskerk 4 mei 2017

 


www.Samencuijk.nl

02.07.2020

Het is belangrijk dat inwoners van de gemeente Cuijk elkaar weten te vinden

Naast onze eigen Lindense website is deze site voor onze hele gemeente en geeft mogelijk meer en andere info.

Klik op onderstaande tekst:

Wij willen deze site graag onder ieders aandacht brengen.

Ter Informatie

Ter Attentie

Nu Ed Tigchelaar en Johan van den Boom de website van artikelen en info voorzien kunt U een mail sturen naar website.grootlinden@gmail.com  U kunt uw informatie of te plaatsen artikel in een bijlage toevoegen. Wij zullen dan voor plaatsing zorgdragen. Indien we nadere informatie benodigen nemen we contact met U op. Johan van den Boom en Ed Tigchelaar.

Login